Het meubilair van de Vijfhoek | Deel II

Elke keer als ik van het station naar huis loop en het is een beetje mooi weer, dan ben ik eigenlijk 100% gelukkig. Ik loop altijd via het station langs de Friethoes. Ik meen dit wanneer ik zeg dat ik er vaak alleen langsloop. Friet is mijn leven, maar als ik iets kut vind, dan is het wel met een friet-to-go door de straat lopen. Ik voel me dan constant op mijn friettenen getrapt. Busted. ”Zie d’r weer gaan met d’r friet”. Friet eet ik echt heel anoniem. Liefst ga ik met een vuilniszak over mijn hoofd naar de friettent, neem ik een frietje om mee te nemen en sprint ik naar huis. Daar ga ik er even goed voor zitten tijdens VT wonen en kan ik ongegeneerd mijn frietding doen.

Nee, ik loop langs de Friethoes, omdat ik dan even de frietgeur in me opneem. Ik zie toeristen dat eerste frietje in hun mond laten glijden en een in slowmotion alles-overwinnende blik geven. Vaders die hun kinderen plagen met het ‘wil jij dit frietje?’ – krijg je nietje’. En dan gaan kinderen huilen, love it.

Daarna loop ik langs de appie en dat vind ik heerlijk. Ik hoef niet om te lopen voor de supermarkt en ik heb al in de trein nagedacht wat ik wil en wat ik nog in mijn koelkast heb. Ik kan dan in de Appie net zoals Rita Verdonk recht door zee gaan. En daarna de zelf-kassa. Voor de ouderen onder ons is de drempel van de zelfkassa nog net iets te hoog. Ze gaan liever vertrouwd achteraan de 4km lange rij staan. Ik loop dan met mijn boodschappen naar de zelfkassa en dan voel ik die blikken: ”zij doet het, zij kan tegen verandering, zij is independent.” Daarna zie ik nog een goedkeurende blik van een AH-medewerker die blij is dat er eindelijk iemand is die niet om hulp heeft gevraagd.

De volgende halte, daar kom ik altijd een beetje in tweestrijd met mezelf. Ga ik voor mensen tegenkomen op de Grote Markt, of ga ik voor mensen zien afpeigeren voor de coffeeshop? Vaak kies ik voor optie 1. En vaak kom ik dan eigenlijk helemaal niemand tegen, maar dat maakt niet uit. Ik zie mensen dan al een beetje aan de borrel en dan is mijn lever ook weer geprikkeld. Maar, omdat ik dit ook weet van mezelf, heb ik expres geen wijn gehaald bij de appie. ”Je hebt nog ergens een zielige Spa rood in de koelkast Lian, teer daar maar even op”. In ieder geval, aangekomen bij de Grote Markt is wel de toon gezet. Dan ga ik al lichtelijk mijn plannen maken voor het weekend en app ik mijn vriendinnen of zij al een aanpak voor mij hebben bedacht. Door naar de Koningsstraat, waar altijd een verloren, al 20 jaar gescheiden man de Bühne heeft betreden en een vage cover van Sweet Home Alabama zingt.

Ook dáár moet ik me tot in mijn botten inhouden om niet naar binnen te gaan. Want ik weet, er zijn nog twee bijzondere etappes in de aantocht.

En zo kom ik op de Botermarkt. Er hangt nog steeds een spandoek met de kreet dat het de beste markt van 1998 was. Apetrots ben ik dan natuurlijk. Dit vind ik trouwens altijd wel een moeilijke etappe. Je ziet er, zoals we in het Brabants zeggen maar wat in het Noorden iets heel anders betekent, afgewerkt uit. En je moet langs een kudde terrassen waar iedereen met spareribs en pullen bier je lamlendig kan aanstaren terwijl jij met je hakken je balans probeert te behouden op de klinkers. In realiteit duurt dit misschien één minuut voordat je hier voorbij bent. Maar in je hoofd ben je je urenlang aan het focussen. Staat mijn mond niet half open van uitputting? Loop ik scheef? Zat er trouwens niet een gigantische vlek op mijn stoffen tas die ik er niet van af heb gehaald? Scheurde ik nou net uit mijn panty? Dan ga je ineens van de zelfverzekerde zelfkassa-ik naar de Bridget Jones klasse. Gezien worden is oké. Maar het voelt alsof iedereen vanaf zijn luie reet kijkt hoe je het winnende doelpunt moet gaan maken. EK lingerie penalty schieten. RTL 7. Als je dit nog nooit gezien hebt, nooit terugkijken. Je krijgt een soort van levenslange deja vu’s hiervan.

Maar dan, na die emotionele tocht, kom je bij het mooiste plekje van Haarlem. Je ziet in je gedachten een finishlint hangen. The Hobbit die thuiskomt. Je slaat linksaf en je komt bij de Vijfhoek. De Vijfhoek is inderdaad een wijk vol YUP’en en ja, ik vind het ook krankzinnig dat kinderen daar een babyccino bestellen bij de lokale barista. Maar ook zit deze wijk vol groen, vol inspiratie en kunst. Ik kom langs café de Vijfhoek, wat gelegen is aan het mooiste punt van Haarlem. Ik zwaai naar de bediening en laat zien dat het goed met me gaat. Nog 10 meter verder. Dan maak ik de deur van mijn chaotische rust open. Het is verrekte stoffig, maar daar heb je dan een momentopname last van. En de 16 vierkante meter is genoeg om af en toe in te klagen. Ik duik op bed en ik kijk uit mijn raam.

En soms vraag ik me af of ik hier ooit wel weg wil.

Tekening: Miss Romy Maasdam