Hij is niet mijn probleem

24 jaar en single. Dat zorgt er ineens weer voor dat ik op feestjes het ijs breek met mijn Tinder-taferelen en happige Happen verhalen. Tja, eerlijk is eerlijk: ontmoetingen in de stijl van The Notebook of Nothing Hill zitten er in 2018 niet meer in. Niemand durft in een reuzenrad te hangen en als je mega famous bent ga je niet met een lapzwans die werkt in een boekenwinkel. Sowieso zou je nooit voor Hugh Grant gaan, maar dat terzijde.

In 2018 ga je met vriendinnen op stap. Je wordt aangeschoten, je danst wéér op treasure van Bruno Mars, je zeikt wéér over dat ze de afspeellijst een keer moeten vernieuwen en de enige liefde die je nog vindt is bij snackbar Cupido in de Lange Veerstraat. Tinder? Dat komt de volgende dag. Zondagmiddag rond een uur of 3.

Goede gesprekken zijn er nauwelijks, je merkt dat je duim gespierder wordt van het naar links swipen. Met een mega onderkin zit je daar dan, in je bed, wachtend tot er iemand bij zit die je verdomme eens entertaint. Na een tijdje komt er een onschuldig gesprek op gang en een week later heb je een date. Voila, c’est l’amour!

Nu ik een paar ontmoetingen heb meegemaakt, kom ik er weer achter hoe het werkt. In het begin beetje smalltalk, daarna probeer je raakvlakken te vinden en je moet net iets harder lachen dan dat je normaal zou doen. Mannen voelen zich meer op hun gemak als ze weten dat ze komisch worden gevonden.

Goed, waar wil ik naartoe met dit verhaal? Ik wilde gewoon even zeggen dat ik daten leuk vind. Waarom? Daten is vrijblijvend. De eerste dates zouden alleen maar om leuke dingen moeten gaan. Het leuk gevonden worden. Elkaar positief verbazen en aan iemands lippen hangen (ja die andere optie mag ook). De eerste dates zijn voor het pitchen van je feest-ik. ”Het glas is altijd half vol”. De ik-heb-99-problemen-ik, die zou pas veel later aan bod moeten komen. Daten is fijn, omdat zijn 99 problemen nog niet jouw problemen zijn. Hoe meer dates je hebt, hoe meer problemen je van die persoon accepteert. En uiteindelijk? Dan heb je een relatie. En dan zit je gezellig samen in de shitput met 189 problems. Life’s a bitch.

Dus, met deze theorie in mijn achterhoofd ging ik vol goede moed een nieuwe date ontmoeten. Edwin heette die (ja, ik praat al in verleden tijd). Edwin kwam uit India. Mijn multi-culti ik zag in haar hoofd al de bucketlist met het groene vinkje: ”daten met een Indier”. In het begin ging het natuurlijk heel erg cheesy over wat Indische woorden die hij me wilde leren. Hij wist nog niet dat ik zo’n persoon was die dat toch na 3 minuten weer totaal vergeten is. Ik was niet snel impressed. Het lag ook aan alles. Het lag aan de wind waardoor er steeds zand in m’n oog kwam, het kwam door het accent, het kwam door dat Edwin heeeel langzaam over zijn bier deed en het kwam door de kat. De kat die zat te azen op de steak van Edwin. Waardoor Edwin heel erg onzeker werd en waardoor ik eigenlijk een uur lang die kutkat heb moeten wegjagen. Ik wil dit niet, dacht ik. Ik wil een man die die kat maar één keer goed in de ogen hoeft aan te kijken. Met een blik die zegt: ”fack niet met mij, of ik maak een cat-astrofe van je.”

Het ge-eet van Edwin duurde ook ongeveer even lang als de Tweede Wereldoorlog en op een gegeven moment was ik done. Ik was chagrijnig. Ed, het hoeft niet meer. Ondertussen ging Ed nog gewoon door met zijn ”de dingen die ik nog allemaal wil zeggen op deze date” lijst. Het leek hem wel leuk om een opmerkelijk verhaal over zichzelf te vertellen (let op: een opmerkelijk verhaal, dat mondt dus vaak uit tot, jawel, een probleem).

”I eat 9 bananas a day.”

”Wait, whut?”

”I eat 9 bananas a day”

En ineens ging alles in mijn hoofd heel snel. Ik zag Ed en mij gesetteld en wel in een huisje in Waddinxveen. Ik kom thuis van werk en het enige wat je wilt is dan even Wordfeuten op de wc. Bezet. Ed. Met darmproblemen.

Edwin en Lianne hebben elkaar niet meer gezien.

Tekening: Miss Romy Maasdam