Ik ben thuis

Het is nu kwart voor 1 ‘s nachts. Ik zit met semi liefdesverdriet, semi geluksgevoelens te schrijven op mijn ouwe trouwe twijfelaar die mijn ouders ooit gekocht hebben toen ik als zeventienjarige het huis uit ging. Deze meid komt nooit meer terug, dachten ze vast. Deze dochter heeft de wereld gezien, weet wat voor geluk het brengt. We hebben haar alle wijsheid en openheid gebracht, en ze heeft ons niet meer nodig. Nu, net 26 jaar, zit ik hier weer, zit ik hier al zelfs een aantal maanden. En ik heb ze nodig gehad, alweer. Ik maakte de deur van mijn ouders’ hun slaapkamer open en ik verwelkomde mezelf: ik ben thuis. Ik heb al te lang niets meer geschreven, gewoon omdat het leven te snel ging. Ik nam het er gewoon van. Ik ging er met 100% in, vol vertrouwen. Gewoon, omdat ik van het leven houd. Ik ken genoeg mensen om me heen, van mijn leeftijd, die niet van het leven houden. Dus ik vind het een werelds geluk dat ík, Lianne, wél van het leven houd. Ik vind dat het mijn taak is om ervan te houden. Gewoonweg omdat ik weet dat het leven cru kan zijn, maar ik niet door dat cru-moment gepakt ben. En dat gevoel gaat er misschien wel komen. Dus tot dat dat moment er is, wil ik heel graag leven. En tegen mijn ouders kunnen zeggen dat ik goed en al thuisgekomen ben.