Ik lijd aan een sociaal leven

Ik heb geld nodig. Best veel geld eigenlijk. En er zit misschien niet zo heel veel op. Wanneer ik Google afstruin met de vraag: ”hoe kom ik makkelijk aan geld?” dan krijg ik het aanbod om in mijn blootje achter een camera plaats te nemen. Of ik moet 3 weken zonder vrienden en internet plaatsnemen in een laboratorium in Groningen waar ze me vol gaan spuiten met vloeistoffen die ik niet kan uitspreken. Ik heb al twee baantjes, twee en een half eigenlijk, en ik weet ook niet of de roostermakers het leuk vinden om te horen dat ik nog eens 3 weken vakantie wil. Of nog erger: dat mijn collega’s klaar zijn met werken en om 12 uur ‘s avonds thuiskomen, de tv aanzetten en mij dan in een luipaardprint badjas, op een luipaardprint bank, met luipaardprint behang in een luipaardprint leven zien.

Het duurde even tien minuten voor dat ik dit beeld uit mijn hoofd kon zetten. Maar nee, ik moet me realiseren dat één baantje erbij me echt niet meer geruststelling gaat geven. Ik lijd aan een (sociaal) leven. Dit klinkt best wel heftig en misschien moet ik toch maar effe onderzocht worden door 12 mannen in witte pakken in Groningen. Maar ik wil alles, ik vergelijk alles, ik doe alles, ik probeer alles, ik ben overal en toch ben ik net niet op genoeg plekken om iedereen (en daarbij ook mezelf) te pleasen. Ik ben 22, ik moet alles weten en mijn Bachelor of Communications is eigenlijk meer een Bachelor of Alles. 22 jaar en nu al zaken, nu al met je haren in het hoofd en nu al vervelende brieven binnen van de zorgverzekering (dat gebeurt normaalgesproken al sinds je 18e, maar bij mij duurde het allemaal even voordat ze naar het juiste postadres werden verstuurd..)

En geloof me: een sociaal leven gaat allang niet meer over samen wijnen. Het gaat over relaties, beloftes maken aan elkaar, nieuwe mensen ontmoeten, over je werk praten en ondertussen ook nog eens de ander entertainen en ‘inspireren’. Bovendien kost een sociaal leven ook nog eens een vermogen. Er moeten altijd maar kaasjes, speltbrood en tegenwoordig ook Gin Tonic bij. Waarvan er dan ook nog eens drie van je ‘gezelligheidsdieren’ eerder weggaan en nooit meer terugkomen op het feit dat je nog 26,50 van ze krijgt.

Ik heb nu trouwens wel een soort van tussenweg gevonden: social deal en vakantiepiraten. Als ik wil uiteten doe ik dit voor niet meer dan 12 euro en vliegen naar een warm land doe ik alleen maar als ik in Amsterdam kan opstappen en het me niet meer dan 20 euro kost. Alleen vraag ik me af of ik hier een beter mens van word. Ik gun de mensheid geen stuiver meer uit mijn portemonnee en ik eis, net zoals de kortpittig generatie, elke 20 cent die heb uitgeleend terug. Geld maakt me hard, gemeen en meedogenloos.

Mag ik terug naar die tijd dat iedereen een figuur uit Hamtaro mocht zijn en dat we een huis maakten in de zandbak? Dat was tenminste spontaan, je gunde elkaar alles en bovendien: het was gratis, en onbetaalbaar. Alles kost tegenwoordig geld en geld maakt mij blijkbaar wel gelukkig. Ik hoop dat het net zo gaat werken als het hebben van een TV: als je het hebt is het chill, en zo niet dan maakt heel DWDD je ook geen bal meer uit.

Goed, het duurt nog even voordat het nieuwe salaris wordt gestort. Maar de komende maand ga ik eens proberen sociaal te zijn in plaats van sociaal te doen. Ik hoop dat dat me weer een beetje Lianne maakt.