Krijsen, krijtjes en Gerrie

Af en toe snappen mensen niet hoe ze overkomen. Of het maakt ze niet uit. Fijn voor hun. Maar wát heb ik me vandaag geïrriteerd aan een persoon. Ver-schrik-ke-lijk. Het was in de trein, ik was op weg naar een succesvolle dag en toen ik er voor koos om schuin tegenover een, buitenlandse, vrouw te gaan zitten (dit mag ik natuurlijk helemaal niet zeggen want het gaat er niet om dat ze buitenlands was maar oké laat mij ook een keer oké? Even kijken hoe het voelt. Oké het voelt kut ik neem het terug) Maar ja waarschijnlijk kwam ze uit Bulgarije of zo ik weet niet. Ze had in ieder geval moeite met Nederlands. Tot nu toe, valt het allemaal nog wel mee. Maar echt, wanneer ze d’r bek opentrok, alsof er een heel vies lelijk krijtje langs een schoolbord kraste, of Gerard Joling over z’n voet werd gereden en dan honderd keer, als ruziënde koala’s (heb je dat ooit gehoord? Youtube. Nu.) 

En weetje, ik weet echt wel dat ik veel zeik. Echt dat weet ik. Maar deze keer ging ik kapot van binnen. Bloedende oren, echt ik ging kapot. Het was alsof ze niet wist waar ze een klemtoon moest leggen. Wanneer ze over een blikje cola sprak kon dit dan heel schreeuwerig worden vertelt en wanneer het over een overval ging dan leek het alsof het over een blikje cola ging. Het was gewoon, schreeuwerig, irritant, krijsend, dat krijtje, en dan facking veertig minuten lang. Maar ik weet hoe ze er uit ziet, en ik zal het nooit vergeten. Deze fout maak ik nooit meer. De volgende keer als ik haar zie van Haarlem naar Den Haag stap ik in een andere wagon. Wat zeg ik? Ik pak de volgende trein wel.

Sommige mensen, weten gewoon niet hoe ze overkomen. En dat is natuurlijk een goed karaktereigenschap want je zou je maar moeten aanpassen aan al die mensen die je dagelijks voorbij lopen. Maar oké ander voorbeeld: de kantine van de Fontys in Tilburg. Daar werken drie vrouwen, rokend, koper geverfd haar en wonend in Geldrop. Ik durf te wedden Geldrop. En weetje, ik mag ze wel hoor. Maar dan heet er ook nog een Gerrie. Hallo, Gerrie? Oké je hoeft je kind ook geen Beautiful te noemen. Die fout heeft onze Idolschick Raffaela al gemaakt. Maar kom op, Gerrie. Nou ja. Gerrie dus, die wilde roken. En als Gerrie wil roken, dan moet de hele kantine weten dat ze wil roken. Het liefst wil ze dan dat alle kantinekneuten opflikkeren en dat ze dan lekker even boven de groentesoepwalm haar rook kan uitblazen. Maar haar collega had gelukkig een betere oplossing: ‘Andrea, gade gij weer effe? Dan kan Gerrie effe roken.’ 

Prachtig. Heerlijk. Dat krijsende imago van het Nederlandse volk.