Pokébowling en piemelslingeren

De meeste mensen die dit lezen weten wel dat ik een fascinatie heb voor woorden, de Nederlandse taal. Ik maak woordgrappen waar ik soms wel eens een gele kaart voor krijg, een waarschuwing. Maar mensen gaan het steeds meer gedogen en uiteindelijk wordt die kaart een geel kleurenpalet met 156 waarschuwingen. Stiekem vinden ze het toch wel leuk, denk ik dan.

Wanneer ik over straat loop dan word ik vrolijk van hoeveel er eigenlijk wordt getwisterd met taal. Zo liep ik gister door de Javastraat en zag ik een bord met ‘Zomer in je pokébowl’. Ik vind pokébowls best stom omdat dit weer zo’n gehyped ding is waarbij de marketingmensen weten dat iedereen uit het Pokémontijdperk dit nooit meer uit zijn bowl krijgt. Maar ik zou eerder gaan eten bij Zomer in je pokébowl dan bij een Karin’s Quinoabar. Als de naam stom is, dan moet het eten verrekte goed zijn. En ik wil het beste van beide.

Het eerste wat je ziet, dat blijft bij. Dat weten we allemaal. Vooral bij vrouwen. Vrouwen bewegen zich constant voort met een scorebord in hun bowl. Je krijgt, zonder dat je het beseft, min- en pluspunten binnen. Theorie: daarom vinden vrouwen het moeilijk om ineens een nietszeggende relatie stop te zetten. Je kunt zo -5 halen, en daarna haal je weer 7 punten binnen omdat je toevallig ook naar Alt-J luistert en je hebt ingeschreven voor een cursus Japans. Maar, het gaat erom waar je begint op dat scorebord. Openingszinnen zijn de key. Wanneer je begint met een ‘hey, hoe gaat het’, dan blijf je staan op een 0. De ‘Hey, hoest’ is trouwens wel meteen -4. Wanneer je vraagt welke sokken je vandaag draagt, dan sta je gelijk op een 8. En wanneer je vraagt of iemand een keer aan je lianen wil slingeren, tja, dan krijg je eigenlijk een Zinedine Zidane kopstoot rood en kun je het wel vergeten. Maar goed, ook Zinedine heeft nog een relatie. Dus zelfs dán kan het nog.

En hééél soms, blijven openingszinnen je echt bij. Dat je op je eigen bruiloft staat en dat je het hebt over: ‘weet je nog, dat jij zei dat er nog nooit iemand zo ontiegelijk aseksueel op het nummer van Gers Pardoel had gedanst?’ En dat je daar heel hard met de lekkerste Whiskey om kan lachen. Ergens in de Toscane dan wel natuurlijk, met een bitterbal.

Hoe oneindig kut en nietszeggend het liefdesleven er nu uitziet, uiteindelijk blijven we allemaal hopen op die ene, allesbepalende openingszin. Misschien komt de Tim van ‘Hey, hoe gaat het’ er in de snelle toekomst wel achter dat niemand van de druklevende vrouwen zin heeft om even goed te gaan zitten voor die ene perfecte reactie. En de in de lianen slingerende Tarzan, tja, die slingert vast wel een keer in zijn eigen Poké-kuil.

Tekening: Romy Maasdam