Wie is de vluchteling?

Afgelopen dinsdagavond stond ik met mijn twee waardige collega’s van de Stayokay bij de achterzijde van Amsterdam Centraal, vlakbij de veerpont. Het was koud, regenachtig en ik had eigenlijk toen al spijt dat ik niet in mijn bed ben blijven liggen en de Grote Verbouwing af kon kijken. Iets voor zessen, keurig op tijd, stonden we als huismusjes midden op een snelweg van reizende, werkende en gehaaste meeuwen die maar één ding wilden: naar huis. Tussen dit massaverkeer in waren wij aan het zoeken naar een teken, een teken dat we op de goede plek waren. We hoopten namelijk een groepje mensen te vinden bij een stand, en een bord met daarop: Refugees Welcome Amsterdam. Vluchtelingen verwelkomen, dat was het plan.

Het was de bedoeling dat we op deze dinsdagavond eindelijk een keer iets goeds zouden doen voor de mensheid. Gewoon, een beetje bescheiden iets goeds willen doen wat niet meteen aan de grote klok hoeft worden te hangen. 3 uurtjes maar, even vluchtelingen redden en dit daarna evalueren met een wijntje.

De grote klok tikte maar door en op een gegeven moment merkte ik bij mezelf een lichtelijke frustratie. Er was helemaal geen stand, geen bord, geen teken, er was niemand. Alsof we in één grote Facebookgrap zijn getrapt. Alsof je helemaal naar Haren gaat voor een project X party en uiteindelijk is er een project niks.

Om kwart over zes kwamen we gelukkig in contact met wat vrijwilligers. Zij zaten ergens in een hoekje van het station en ook zij wisten eigenlijk niet wat er gebeuren ging. Er was een ouder vrouwtje waarvan ik nog steeds niet snap dat ze erbij was en een meisje wat al vaker mee had geholpen. De organisatie was nergens te bekennen. Nog wat minuten later kwam een meisje aangelopen die ik eigenlijk ook al meteen irritant vond en het werd nog irritanter toen bleek dat zij een van de organisatoren was. Een verschrikkelijke chaoot, dat was ze. Het eerste half uur was het rommelig, verwarrend en we hadden nog steeds geen idee. De journalistieke 5 w’s en 1 h. Ik wist er verdomme geen één.

Een moment later werden we door de chaotische chick naar buiten gestuurd om voedsel en andere spullen op te halen bij de Regenboog. Ik wist eerst ook niet wat dat was maar dat blijkt dus een organisatie te zijn die onderdak biedt aan daklozen. Iets langer dan vijf minuten liepen we achter twee andere vrijwilligers aan als een kip zonder kop. Het regende, het was koud en ik had nu nog meer spijt van alles. Eenmaal daar kregen we een bolderkar mee en liepen we weer dezelfde weg terug. Op de terugweg begonnen we met zijn drieën al langzaam plannen te maken wanneer we het beste konden vertrekken.

Toch, overweging na overweging, hadden we besloten om het nog even aan te kijken. Er werd een oranje XXL shirt naar ons toegeworpen met daarop: Welcome Refugees en een Arabische tekst. Waarschijnlijk stond daar dan de vertaling. Of rot op. Je weet het nooit nie. Na één uur werd duidelijk dat we bij de treinen moesten gaan staan. Tussen alle reizende, werkende en gehaaste meeuwen in, die allemaal niets liever wilden dan naar huis. Geloof het of niet: in die mensenmassa werden wij aangespoord om mensen aan te gaan spreken en te vragen of ze misschien vluchteling zijn. Ik heb me niet vaak zo gênant gevoeld.

Hoewel dit niks voor ons was, is dit wel iets voor RTL. Zet drie getinte mensen op een rijtje en laat ze alle drie iets zeggen. Zet een jury op draaiende stoelen en ze kunnen op de knop drukken als ze denken de Voice van de vluchteling te horen. Of iets met So you think you are een vluchteling. Maar dat moeten ze in Hilversum maar even uitzoeken.