Zondagsgebed

”Li, ik heb echt vet koppijn”. Het is Lies. Elke keer weten we dat we van de Stiels en de Bucksy’s koppijn krijgen. Maar elke keer staan we er weer. Doen alsof alles de eerste keer is. Naast me ligt een lege pizzadoos, alleen de randjes kreeg ik niet weggewerkt. De bezorger van Domino’s moest wel gedacht hebben: wie bestelt er in Godsnaam op zondag om 11:30 een pizza. Tja. Ik was wakker en grumphy. Nog niet klaar voor de wereld, maar wel voor bacon. De laatste tijd worden de pizza-in-bed-zondagen steeds waardevoller voor me. Het gevoel dat je alles nog even uitstelt. En mensen die me bellen, die weten dan ook hoe laat het is. En laten me dan gewoon. ”Hoi mam” ”Ik hoor het al, ik bel vanavond of morgen wel even terug”. ”Top”.

Ik werd laatst weer geconfronteerd met deze blog. Vanochtend heb ik de tijd genomen om het nog even grondig door te lezen. Sinds september 2012 klaag ik nog steeds over dezelfde dingen. Maar ik heb ook weer wat muziek teruggevonden. Zo ging ik net met mijn enige beetje energie even los op ‘We are the cheeky girls’ en nu luister ik bijvoorbeeld naar William Fitzsimmons. Hij is een beetje cheesy en zingt een beetje zielig. Maar voor nu, nu de mascara als foundation over mijn gezicht zit en de pizzakruimels als een stoppelbaard om mijn mond hangen, voel ik me ook wel een beetje Fitzsimmons-kansloos.

Nog steeds zit er heel veel Lianne 2012 in Lianne 2018. Of, in ieder geval, dat probeer ik kosten wat het kost vast te houden. Dat ik mensen tegenkom en dat ze zeggen: ”’jij bent ook niks veranderd hé.” Nee, inderdaad. Ik was mega awesome toen. Dat wist ik toen op 18-jarige leeftijd niet altijd. Maar nu ik deze blog teruglees dan geloof ik daar wel in. En, nog iets moois. Alle mensen die beschreven worden. Die zijn er nog steeds. Dat is ook wel een applausje waard. En ook het verhaal wat ik toentertijd beschreef over hen, dat is eigenlijk nog steeds zo. We twisteren nog steeds met taal, ik word nog steeds getagd in struikelende Alpacafilmpjes en vele leven nog in vercrackte studentenkamertjes. Al het geld wat we hebben gaat op naar het Yes Weekend fonds. Living the life. Hopelijk houden we dit nog even aan.

Even het tegenovergestelde van Instagram. Hoe is mijn huidige status: – Oké, de lege pizzadoos. Die moet zo echt van de vloer – Ik moet douchen. Dat staat in mijn Google agenda gepland voor 5 uur. – Ik denk dat het ook tijd wordt voor nieuw beddengoed – Oh mijn god, ik zie nu dat het regent. Dat lucht me ergens wel op. Een extra reden om binnen te blijven – William Fitzsimmons wordt nu wel echt een beetje verdrietig. Ik hoop dat ie in het echte leven wel gelukkig is. – Ik ga straks een aardbeien milkshake halen, zonder klonten.

Zondag. Ik prijs je de hemel in. Amen to the good, the bad en het bed.

#kater #bed #haarlem #zondag #studentenleven